۱۹ بهمن گرامی باد !

2017-02-07_46_19bahmanاکبر معصوم بیگی : در تاریخ لحظه هایی پیش می آیدکه گروهی حس می کند در کانون رویداد ها و بزنگاه حادثه های زمانه ایستاده، در تاریخ، و با تاریخ همراه است، امّا هیچ دریافت منسجم و همبسته ای از این حسّ گنگ ندارد. در چنین لحظه هایی گروه تنهاست،


۱۹ بهمن گرامی باد !

بی پناه است، سنتّی نیرومند و یاری بخش پشت سر خود ندارد، به جایی وصل نیست، سخت بیگانه می نماید، ولی این تنهایی اورا نمی ترساند،سهل است همین تنهایی، همین یکتایی و غرابت در تمام وجنات کار و رفتار او، مایه ای برای جنبش و تکاپو و جوشش فراهم می آورد؛ نیرویی انگیزنده اورا به پیش می راند، و آن نیروی راهگشایی است.تاریخ، تاریخ جهان، تاریخ به گسترده تر مفهوم کلمه، گواه روشن بُن بست ها و بّن بست شکنی هاست . بشر در همه ی سویه های زندگی اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، هنری، فرهنگی، هنری، ادبی و چه بسا زندگی فردی خود، با بّن بست ها و گره های کور و گوریده ای دست و پنجه نرم می کند که ادامه حیات او در گروِ در هم شکستن آن هاست. شاید قیاسی پُر بی راه نباشد اگر بگوییم در زمینه ی هنر و ادبیات نیز بزرگ ترین نویسندگان و شاعران و هنرمندان لزوما خوش تکنیک ترین و خوش خوان ترین و پُرآوازه ترین هنرمندان نیستند، بلکه چون هنرمندان و نویسندگان بن بست شکن اند در ذروه ی تاریخ هنر می درخشند، کسانی اند که این بن بست های ادواری تاریخ هنر را به همت بلند و جسارت و پُردلی خود در راهگشایی درهم می شکنند و راهی نو می گشایند، و بدین گونه بیان هنری را که دستخوش بحران و الکنی و انحطاط شده است یک یا چند پله ارتقا می بخشند.میکل آنژ، دوناتلّو، تیسین شهره ی آفاق اند و بزرگ، اما جوتو است که که بر ستیغ قله ایستده است چون بن بست شکن است. سروانتس است که با بن بست شکنی های خود راهی نو درداستان سرایی می گشاید و رمان نویسی را از عصر رُمانس های دوپولی به عصر رمان مدرن دیگرگون می کند.در تاریخ معاصر خود ما نیمای بزرگ راه گشاست اما لزوما شیرین ترین و دلنشین ترین و خوشگوار ترین و خوش لفظ ترین شاعر ما نیست، بسا که زبان او زبان دوره ی بحران تب دار زمانه است. او بن بست شکن است، مثل جوتو، مثل سروانتس ، مثل مانه، مثل سزان مثل …
چریک های فدایی خلق در زمستان سال ۱۳۴۹، بی هیچ عقبه ای، آستین ها را بر زدند و به کاری کارستان برخاستند که جلوه ی بزرگ ترین بُن بست شکنی ها بودو تا چند سال بعدی بی گمان در میانه و کانون همه ی رویدادهایی قرار گرفتند که هرچه به چپ و سوسیالیسم و عدالت اجتماعی مربوط بود باید از گذرگاه آن می گذشت. بن بست شکنی فداییان بیش و کم همه ی نیروهای فعال چپ و پیشرو را به گرد آن ها فراهم آورد و فداییان توانستند با وجود مشکلات اساسی نظری و عملی و تشکیلاتی و ضربه های مرگبار سال 55 خودرا تا انقلاب ۱۳۵۷ برسانند؛ اما دریغ که در آن ایام دیگر راهگشا نبودند. چندی بود که نیروی بن بست شکنی خودرا از دست داده بودند. انقلاب ۵۷ بن بست های بزرگ نظری، عملی و تشکیلاتی بزرگی پدید آورد که در قیاس با بن بست های دهه ی ۴۰ چون سیلی بنیاد کن می نمود و به نیرویی نیاز داشت که با مایه های نظری، تشکیلاتی و عملی در خور وضع موجود این بن بست را درهم شکند، اما چپ سردرگُم تر از آن بود که بداند تکلیفش با آنچه پیش آمده (قیام یا انقلاب یا هرچه ) و بن بست های ملازم این وضع و پس از آن، تکلیفش با نیروی به قدرت رسیده چیست . اشغال سفارت امریکا در تهران تتمه ی این چپ را به باد داد و بخش اعظم فداییان (اما البته نه همه را ) از لحاظ ایدئولوژیک خلع سلاح کرد و دربست تسلیم نیروی قاهر و چیره بر اوضاع کرد. بُن بست ها به جا ماند و همچنان بن بست ها بر بن بست ها افزود اما از آن پس کّل چپ (و نه تنهافداییان )هیچ گاه نتوانست به نیروی بن بست شکن و راهگشایی دست یابد که فداییان در ۱۹ بهمن سال ۱۳۴۹ بدان دست یافته بودند.
۱۹ بهمن نشان گاه راه گشایی است، راه گشایی را پاس می داریم .
برگرفته از فیسبوک نویسنده

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s